Is dit gezond?
Het begon zoals zoveel goede dingen beginnen: met een bord eten waar je trots op bent. Snijbonen. Vers. Aardappeltjes in precies de juiste hoeveelheid boter – genoeg voor smaak, niet zoveel dat je je hartkleppen hoort piepen. En zalm uit de oven, van die zalm waarbij een foodblogger ter plekke een ringlamp zou aansteken.
En net als je denkt: goed bezig, komt-ie.
Die vraag.
“Is dit gezond?”
Niet onschuldig bedoeld. Nee, dit is er een met consequenties. Want je weet: als je antwoord geeft, ben je de weg kwijt. Want ja, zeg je, tuurlijk is dit gezond. En je hoort jezelf praten over omega’s, vezels, vitamines – alsof je op sollicitatie bent bij het Voedingscentrum.
En dan begint de storm in je hoofd.
Je innerlijke voedingscoach. Die ene influencer die gelooft dat havermout je chakra’s opent. Dat vage artikel over E-nummers dat je net niet goed begreep, maar wél bleef hangen. En ergens roept er nog een stemmetje: je hebt gisteravond een halve Tony’s weggewerkt, wie houd je voor de gek?
We doen alsof het allemaal op een rekensommetje te gooien is.
Spinazie + wandelen = gezond.
Friet + luieren = fout.
Maar wanneer voelde jij je voor het laatst echt… gezond?
Niet ik-heb-een-groene-smoothie-op-en-mijn-huid-glanst-van-de-ontstekingsremmers-gezond.
Maar echt. Ademend. Levend.
Misschien wel toen je op vrijdagmiddag met collega’s patat at uit een bakje waar de saus op de rand zat, cola (de échte) dronk en je longen vol lachten om niks. Was dat ongezond? Misschien. Maar je hart dacht van niet.
Of die avond dat je een hele pizza opat in bed. Met een dekentje. En een traan. En eindelijk rust.
Volgens de WHO – de Wereldgezondheidsorganisatie, niet de band – is gezondheid: “een toestand van lichamelijk, geestelijk én sociaal welzijn.”
Dus nee, niet: hoeveel calorieën heb je vandaag laten liggen?
Wel: voel je je een beetje oké?
En weet je wat ook gezond kan zijn?
Een massage.
Niet eentje die je bij een hippe studio boekt waar ze tegen je praten in geuren en klanken, maar gewoon: een uur lang je lijf voelen. Iemand die zegt: “ga maar liggen, ik doe het werk wel.” Iemand die kneden belangrijker vindt dan calorieën. Daar waar je adem vertraagt, je schouders zakken, en je even niets hoeft op te lossen. Zelfs niet jezelf.
Misschien is dat wel het gezondste wat je die week doet.
Zonder chiazaad. Zonder app. Zonder zweet.
Alleen maar: aanwezig zijn in je eigen lijf. Even uit je hoofd. Terug naar jezelf.
Een vriendin van me wandelt elke dag tien kilometer. Heldin.
Maar als ze het een dag niet doet, is ze niet te harden.
“Is dat dan nog gezond?” vroeg ik.
Ze zei: “Voor mijn humeur wel.”
En daar zit het ‘m in. Gezond is niet altijd wat je eet. Gezond is: wat voedt jou?
Dus eet die sla. Doe die yoga. Laat je masseren. Maar vergeet ook niet te leven.
Een wijntje, een dansje, een goed gesprek, of gewoon even niks.
En als je dan weer die vraag hoort, stel ‘m dan op jouw manier.
Zacht. Nieuwsgierig. Zoals een kind dat nog gelooft dat alles goed kan zijn:
“Is dit gezond… voor mij?” En als je het niet weet? Dan voel je het vanzelf.
Of niet. En dan is dat ook oké!
